XML English Abstract Print


چکیده:  
یکی از روش‌های مهم احیای مراتع در مناطق خشک، افزایش رطوبت خاک از طریق اجرای پروژه‌های ذخیرۀ نزولات آسمانی است. به‌منظور مقایسۀ دو روش کنتورفارو و هلالی‌های آبگیر، آزمایشی به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تیمار نوع روش ذخیرۀ نزولات، عمق خاک و فصل نمونه‌برداری، هرکدام در سه تکرار اجرا و 60 نمونه خاک برداشت شد. نمونه‌ها بلافاصله پس از برداشت توزین، و سپس به آزمایشگاه خاک‌شناسی، منتقل و درصد رطوبت وزنی هرکدام محاسبه شد. به‌منظور اندازه‌گیری فیتوماس و مقایسۀ آن در تیمارهای مورد نظر، از روش پلات‌اندازی سیستماتیک­تصادفی (به‌صورت ترانسکت‌گذاری و نمونه‌برداری در پلات‌های یک متر‌مربعی) استفاده شد. نتایج تحلیل­واریانس نشان داد به‌کارگیری هر دو روش هلالی آبگیر و کنتورفارو باعث افزایش ذخیرۀ رطوبت در خاک عمقی شده است. به‌طوری که میزان رطوبت خاک در عمق  20تا۵۰ سانتی‌متری و در بهار و پاییز، در روش کنتورفارو به‌ترتیب 3/13%و2/66% و در روش هلالی آبگیر به‌ترتیب 9/115%و183% بیشتر از تیمار شاهد است. میزان فیتوماس اندازه‌گیری‌شده نیز در داخل هلالی­آبگیر(g/m2 8/101) و داخل کنتورفارو(g/m23/48) با سه تیمار دیگر دارای اختلاف معنی­دار(1%P≥) بودند. با توجه به نتایج حاصل، می‌توان پیشنهاد کرد ارگان‌های مسئول برای ذخیرۀ نزولات آسمانی، به‌جای استفاده از روش کنتورفارو از روش هلالی‌های آبگیر استفاده کنند.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: مرتعداری
دریافت: 1399/8/5 | پذیرش: 1400/4/27

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb