دوره 9، شماره 29 - ( 12-1399 )                   جلد 9 شماره 29 صفحات 41-58 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  
بیابان‌زایی، کاهش توان اکولوژیکی و بیولوژیکی زمین میباشد که ممکن است به‌صورت طبیعی یا غیرطبیعی اتفاق بیفتد. فرایند بیابان‌زایی عمدتاً مناطق خشک را تحت‌تأثیر قرار داده و با شتابی فزاینده، کارایی سرزمین‌ها را کاهش میدهد. ازاین‌رو پرداختن به روش‌های بهینۀ کنترل و کاهش بیابان‌زایی ضروری است. بنابراین این پژوهش با هدف ارزیابی راهبردهای مقابله با بیابان‌زایی به‌صورت موردی در دشت اردکان- خضرآباد انجام گرفت. در انجام این پژوهش، به‌منظور اجماع نظریات گروهی از روش دلفی استفاده شد و اهمیت معیارها از روش بردار ویژه برآورد شد. در نهایت به‌منظور انتخاب راهبردها و درجه‌بندی اولویت آن‌ها از روش تصمیم‌گیری برناردو استفاده شد. در چهارچوب این مدل، پس از تأثیر اوزان معیار‌ها در برتری راهبردها در قالب ماتریس توافقی تراکمی و شکل‌گیری مدل تخصیص به‌ازای هر راهبرد، اقدام به حل مدل‌ها با استفاده از نرم‌افزار لینگو و تعیین اولویت راهبردها شد. به‌‌طور کلی با توجه به نتایج اولویت‌بندی نهایی، بیشترین ارزش از توابع هدف برابر 7/6 برآورد شد. بنابراین زیرمجموعۀ راهبردهای «جلوگیری از تبدیل و تغییر نامناسب کاربری اراضی»، «تعدیل در برداشت از منابع آب زیرزمینی» و «توسعه و احیاء پوشش گیاهی» به‌عنوان مناسب‌ترین زیرمجموعه از راهبردهای موجود انتخاب شدند.
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیابان
دریافت: 1398/12/14 | پذیرش: 1399/8/24 | انتشار: 1400/2/7

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 All Rights Reserved | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb