دوره 10، شماره 31 - ( 6-1400 )                   جلد 10 شماره 31 صفحات 30-15 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  
بیابان‌زایی به‌عنوان خطر جدی زیست‌محیطی، بسیاری از مناطق خشک جهان و به‌خصوص ایران را متأثر ساخته است. امروزه روش‌ها و مدل‌های زیادی برای ارزیابی کمّی این فرایند تخریب سرزمین وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی شدت پتانسیل بیابان‌زایی و ریسک خطر در مناطق خشک شرق ایران، در شهرستان سرخس و با استفاده از مدل ایرانی IMDPA انجام شد. برای محاسبۀ شدت پتانسیل بیابان‌زایی داده‌هایی همچون پارامترهای اقلیمی، ویژگی‌های پوشش گیاهی، زمین‌شناسی، خاک‌شناسی، آب‌های زیرزمینی، کشاورزی و اطلاعات اقتصادی‌اجتماعی مورد استفاده قرار گرفتند که تجزیه و تحلیل آن‌ها در محیط GIS انجام شد. کاربری اراضی با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای لندست 8 به دست آمد. ریسک خطر بیابان‌زایی از ترکیب نقشه‌های شدت خطر، فراوانی عناصر در معرض خطر و درجۀ آسیب‌پذیری عناصر و بر اساس معادلۀ جهانی ریسک تهیه شد. نتایج نشان داد حدود 69% منطقۀ مورد مطالعه از نظر شدت خطر بیابان‌زایی در وضعیت شدید و حدود 11% در وضعیت خیلی شدید قرار داشته و عواملی چون فرسایش بادی، تخریب پوشش گیاهی، توسعه کشاورزی و مسائل اقتصادی‌اجتماعی، بیشترین تأثیر را در شدت بیابان‌زایی منطقه داشته‌اند. نتایج ارزیابی ریسک نیز نشان داد که بیش از 60% منطقۀ سرخس، از نظر ریسک و احتمال بیابانی شدن، امکان تبدیل به شرایط نامناسب محیطی و تخریب سرزمین در آینده را دارا می‌باشد. 
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیابان
دریافت: 1399/6/7 | پذیرش: 1399/9/28 | انتشار: 1400/7/10

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 CC BY-NC 4.0 | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb