دوره 7، شماره 18 - ( 3-1397 )                   جلد 7 شماره 18 صفحات 27-36 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  
تغییر کاربری اراضی و بهره‌برداری بیشتر از توان طبیعت در اکوسیستم‌های مناطق خشک و نیمه‌خشک، باعث افزایش روند پدیدۀ بیابان‌زایی شده است. برنامه‌ریزان بیابان همواره با فرایند‌های پیچیدۀ اکولوژیکی مواجه‌اند. برای درک بهتر لازم است که عوامل ناپایداری محیطی بررسی شده و در مدل‌های ارزیابی، سهم هر عامل به‌درستی مشخص شود. در این تحقیق با بررسی عوامل ناپایداری محیطی با استفاده از دو مدل SLM و IMDPA  نقشه‌های هریک تهیه و سپس با انجام مقایسۀ دو مدل، مهم‌ترین عوامل ناپایداری محیطی در منطقۀ مطالعاتی مشخص شد. این تحقیق در منطقۀ فدیهه تربت‌حیدریه با مساحت 8664 هکتار انجام شد. نتایج نشان داد که با تطابق و مقایسۀ نقشه‌های تهیه‌شده شدت بیابان‌زایی و ارزیابی مدیریت پایدار سرزمین، مهم‌ترین عوامل شناخته‌شدۀ ناپایداری محیطی به‌ترتیب شامل شاخص بهره‌برداری از پوشش گیاهی در معیار پوشش گیاهی، شاخص نوع استفاده از زمین در معیار فرسایش آبی و شاخص پوشش گیاهی در معیار فرسایش بادی در منطقۀ مورد مطالعه است. با مقایسۀ روند تغییرات (مقایسۀ سال 1382 با 1393) شاخص افت آب زیرزمینی و معیار آب مهم‌ترین عامل ناپایداری شناخته شده است.
 
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ارزیابی بیابان
دریافت: 1396/11/3 | پذیرش: 1397/1/27 | انتشار: 1397/3/29

Abstract [PDF 227 KB]  (62 دریافت)
ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 CC BY-NC 4.0 | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb