دوره 7، شماره 19 - ( 5-1397 )                   جلد 7 شماره 19 صفحات 63-80 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  
امروزه تهدید حیات اکوسیستم در بیابان به نسبت دیگر زیست‌بوم‌های کرۀ زمین جدی‌تر بوده و پدیدۀ بیابانزایی یکی از مهم‌ترین مخاطرات طبیعی و بحران‌های اکولوژیکی است که اکوسیستم‌های مناطق خشک تا نیمه‌خشک مرطوب با آن مواجه هستند. بنابراین پژوهش حاضر سعی دارد تا با استفاده از داده‌های دورسنجی و سیستم اطلاعات جغرافیایی و همچنین برداشت‌های میدانی به ارزیابی پایداری طرح‌های بیابان‌زدایی اجراشده در منطقۀ آران و بیدگل بپردازد. در این راستا پارامترهای تراکم پوشش، تنوع، درصد تاج پوشش، ارتفاع و کیفیت مرتع در چهار منطقۀ آب‌شیرین، جادۀ آران، فخره و ریجن مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که بهترین قلمرو گسترش و توسعۀ پروژه‌های تاغ‌کاری در محدودۀ تپه‌های ماسه‌ای هستند؛ به‌طوری ‌که نتایج پایش تغییرات حاکی از افزایش 9/64 درصدی (4775/14 هکتار) پوشش گیاهی در منطقه آب‌شیرین، 2/73 درصدی (9/85 هکتار) در منطقه جادۀ آران، 62/24 درصدی (315/84 هکتار) در منطقۀ فخره و 34/08 درصدی (434/26 هکتار) در منطقۀ ریجن به‌دلیل اجرای طرح‌های بیابان‌زدایی است. ارزیابی نهایی پایداری اکوسیستم بیابان در منطقۀ مطالعاتی نیز بر اساس سه شاخص درصد تاج‌پوشش، تنوع و کیفیت مرتع انجام گرفت که با توجه به نتایج، طرح‌های محدودۀ آب‌شیرین دارای امتیاز متوسط، طرح‌های جادۀ آران دارای امتیاز خوب، و طرح‌های منطقۀ فخره و ریجن دارای امتیاز عالی هستند. این موضوع حاکی از عمکلرد مثبت طرح‌های بیابان‌زدایی از طریق کاشت گیاه تاغ و خودسازمانی اکوسیستم در نتیجۀ زادآوری طبیعی این گونه گیاهی است.
 
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: بیابان
دریافت: 1396/11/19 | پذیرش: 1397/2/30 | انتشار: 1397/5/9

abstract [PDF 161 KB]  (59 دریافت)
ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 CC BY-NC 4.0 | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb