دوره 6، شماره 14 - ( 3-1396 )                   جلد 6 شماره 14 صفحات 33-44 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  

بیابان‌زایی نتیجۀ فرایندهای مهمی همچون تغییرات اقلیمی و فعالیتهای انسانی است. مناطق خشک و نیمه‌خشک، سطح وسیعی (85 درصد) از کشور را دربرمی‌گیرد؛ ارزیابی خطر و تهیۀ نقشۀ شدت بیابان‌زایی همواره یکی از ابزارهای برنامهریزان برای مدیریت مناطق بیابانی بوده است. در این پژوهش، کارایی مدل MICD در ارزیابی خطر بیابان‌زایی حوزۀ آبخیز تالاب کجی نهبندان در استان خراسان جنوبی بررسی شد. بدین منظور ابتدا به‌کمک مطالعات پایه، نقشۀ کوچک‌ترین واحدهای همگن بیابانی تهیه و سپس در هر واحد، اقدام به امتیازدهی و ارزیابی خطر بیابان‌زایی گردید. براساس نتایج به‌دست‌آمده، خطر بیابان‌زایی در منطقۀ موردمطالعه به 5 کلاس آرام (I)، کم (II)، متوسط (III)، زیاد (IV) و شدید (V) تقسیم شد که کلاس شدید (V) با 54/1 درصد، بیشترین سطح از مساحت منطقۀ موردمطالعه و کلاس کم (II) با 3 درصد کمترین درصد از مساحت منطقۀ موردمطالعه را به خود اختصاص داد. بیشترین امتیاز مربوط به رخسارۀ تپۀ ماسه‌ای فعال به ارزش عددی 25 و کلاس کیفی شدید و کمترین امتیاز به رخسارۀ برون‌زدگی سنگی و دریاچۀ کویری به ارزش عددی 3 و کلاس کیفی کم تعلق گرفت.

نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیابان
دریافت: ۱۳۹۵/۱۱/۲۹ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱/۲۶ | انتشار: ۱۳۹۶/۳/۲۳