XML English Abstract Print


چکیده:  
بیابان‌زایی به عنوان یک خطر جدی زیست محیطی، بسیاری از مناطق خشک جهان و به خصوص ایران را متاثر ساخته است. امروزه روش‌ها و مدل‌های زیادی برای ارزیابی کمّی این فرایند تخریب سرزمین وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی شدت پتانسیل بیابان‌زایی و ریسک خطر در مناطق خشک شرق ایران، در شهرستان سرخس و با استفاده از مدل ایرانی IMDPA انجام شد. برای محاسبه شدت پتانسیل بیابان‌زایی داده­هایی همچون پارامترهای اقلیمی، ویژگی‌های پوشش گیاهی، زمین­شناسی، خاک­شناسی، آب­های زیرزمینی، کشاورزی و اطلاعات اجتماعی- اقتصادی مورد استفاده قرار گرفتند که تجزیه و تحلیل آنها در محیط GIS انجام شد. کاربری اراضی با استفاده از تصاویر ماهواره­ای لندست 8 بدست آمد. ریسک خطر بیابان‌زایی، از ترکیب نقشه­های شدت خطر، فراوانی عناصر در معرض خطر و درجه آسیب­پذیری عناصر و بر اساس معادله جهانی ریسک تهیه شد. نتایج نشان داد، حدود 69 درصد منطقه مورد مطالعه از نظر شدّت خطر بیابان­زایی در وضعیت شدید و حدود 11 درصد در وضعیت خیلی شدید قرار داشته و عواملی چون فرسایش بادی، تخریب پوشش گیاهی، توسعه کشاورزی و مسایل اقتصادی- اجتماعی، بیشترین تأثیر را در شدت بیابان­زایی منطقه داشته­اند. نتایج ارزیابی ریسک نیز نشان داد که بیش از 60 درصد منطقه سرخس، از نظر ریسک و احتمال بیابانی شدن، امکان تبدیل به شرایط نامناسب محیطی و تخریب سرزمین در آینده را دارا می­باشد.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیابان
دریافت: 1399/6/7 | پذیرش: 1399/9/28

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 All Rights Reserved | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb