XML English Abstract Print


چکیده:  

فرسایش بادی یکی از جنبه­های مهم تخریب اراضی به­ویژه در مناطق خشک و نیمه­خشک جهان محسوب می­شود. استفاده از انواع خاکپوش­ها سازگار با محیط زیست، یکی از روش­هایی است که به منظور کاهش فرسایش بادی و تثبیت ماسه­های روان به کار می­رود.
هدف از این تحقیق، بررسی امکان استفاده از لیگنوسلولز باگاس به­عنوان یک خاک­پوش آلی جهت تثبیت ماسه­های روان می­باشد. این تحقیق به­صورت آزمایشگاهی و در قالب طرح کاملاً تصادفی و با سه تکرار انجام شد. تیمارهای مورد استفاده عبارت بودند از نانولیگنوسلولز و میکرولیگنوسلولز و تیمار شاهد. به منظور ارزیابی کارایی این مواد، مقاومت  برشی در حالت اشباع و خشک اندازه­گیری شد و داده­ها با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. با توجه به نتایج به­دست آمده در حالت اشباع تیمار میکرولیگنوسلولز ( 10 gr/0.3m2) با ضخامت دولایه با مقاومت برشی 6/13 KN/m2 و در حالت خشک تیمار ترکیب نانولیگنوسلولز و لیکورسیاه (10 gr/0.3m2) با ضخامت دولایه با مقاومت برشی 39 KN/m2 به ترتیب در طبقه خوب و بسیار خوب قرار گرفته­اند. بنابراین، می¬توان توصیه کرد که بهتر است این نوع خاکپوش¬ها در عرصه طبیعی مورد آزمایش قرار گرفته و در صورتی که از عملکرد مناسبی برخوردار باشند، می توان از آن¬ها جهت تثبیت ماسه¬های روان استفاده کرد.

     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فرسایش بادی
دریافت: 1399/1/2 | پذیرش: 1399/3/22

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 All Rights Reserved | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb