XML English Abstract Print


چکیده:  
یکی از قابلیت‌های اکوسیستم‌های طبیعی خشک و نیمه‌خشک این است که این مناطق مکان مناسبی برای چرا هستند. به طوری که این گونه‌ها تنها در شرایط اکولوژیکی و اقلیمی خشک و نیمه‌خشک سازگاری یافته و از ارزش طبیعی بالایی برخوردارند. کل و بز (بز وحشی) و قوچ و میش (گوسفند وحشی) به عنوان شاخص‌ترین پستاندار مناطق حفاظت شده کوهستانی ایران، در بسیاری از زیستگاه‌های مناطق خشک و نیمه‌خشک پراکنش دارد. از طرفی در منطقه حفاظت شده گنو این گونه‌ها، از منابع غذائی اصلی برای گونه به شدت در خطر انقراض پلنگ، به شمار می‌آیند. مدل‌های تعیین شایستگی زیستگاه برای حیات وحش، امروزه به عنوان ابزاری در اختیار حفاظت وحوش قرار گرفته و نتایج آن کاربرد زیادی در برنامه‌ریزی‌های گوناگون مدیریتی در راستای احیای جمعیت‌های رو به اضمحلال دارد. مطالعه حاضر جهت تعیین شایستگی منطقه حفاظت شده گنو، برای چرای حیات وحش، انجام شد. در این ارتباط، از تلفیق سه زیر مدل حساسیت خاک به فرسایش، تولید علوفه و ظرفیت چرا و منابع آب، شایستگی اراضی طبق روش عامل محدود کننده، برای حیات وحش و دام اهلی چرا کننده در منطقه تعیین گردید. نتایج نشان داد که منطقه حفاظت شده برای دام اهلی شایستگی نداشته ولی 46/12415 هکتار (84/27 درصد) از سطح منطقه، شایستگی کم و 16/72 درصد (54/32182 هکتار)، غیر شایسته برای چرای حیات وحش می باشد. در این ارتباط، چرای مفرط، کاهش تعداد منابع آب، تولید علوفه و حد مجاز بهره برداری از رویشگاه، از عوامل محدود کننده شایستگی اراضی منطقه برای چرای حیات وحش می باشند. 


 
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ارزیابی بیابان
دریافت: ۱۳۹۸/۳/۵ | پذیرش: ۱۳۹۸/۷/۱۳

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb