دوره 8، شماره 23 - ( 4-1398 )                   جلد 8 شماره 23 صفحات 45-58 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  
الگوهای مکانی و زمانیِ شرایط آسایش اقلیمی متأثر از یکسری ویژگی‌های جغرافیایی است که آشکارسازی آن با استفاده از شاخص‌های بیوکلیماتیک میسر است. از سوی دیگر، خروجی‌های حاصل از به‌کارگیری شاخص‌های بیوکلیماتیک با ساختار‌های متفاوت و با پارامترهای خاص دارای نتایج مختلف بوده و بر یکدیگر منطبق نیستند. سنجش کارایی هریک از این شاخص‌ها و مقایسۀ نتایج حاصل از آن‌ها ما را در جهت استفادۀ بهینه از پتانسیل‌های محیطی، به‌ویژه در مقاصد گردشگری کاراتر می‌کند. در این پژوهش، برای ارزیابی و پهنه‌بندی شرایط اقلیم آسایش جنوب ایران و مقایسۀ عملکرد شاخص‌های مختلف مدل بیوکلیما همچون UTCI, HIS, PST, STI, SST, PhS از داده‌های اقلیمی میانگین دما، رطوبت نسبی، سرعت باد، فشار بخار آب و میزان ابرناکی 39 ایستگاه سینوپتیک جنوب ایران شامل استان‌های خوزستان، بوشهر، کهکیلویه و بویراحمد، هرمزگان، فارس، کرمان و سیستان و بلوچستان به تفکیک هر ایستگاه از سال 1988 تا سال 2017 استفاده شده است. نتیجۀ این بررسی نشان داده است که شاخص‌های PhS و STI در انعکاس احساس حرارتی از کارایی بیشتری برخوردار بوده و در اغلب روش‌ها ماه‌های بهمن و اسفند بهترین مقاطع زمانی سال از لحاظ شرایط آسایش اقلیمی هستند. همچنین خروجی حاصل از اجرای مدل بیوکلیما نشان می‌دهد که در ماه‌های فروردین، اردیبهشت، آذر و دی نیز به‌طور نسبی این شرایط برقرار است.
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: جغرافیا
دریافت: ۱۳۹۷/۹/۲۱ | پذیرش: ۱۳۹۷/۱۲/۱۴ | انتشار: ۱۳۹۸/۴/۱۹

Abstract [PDF 145 KB]  (8 دریافت)
ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb