دوره 7، شماره 21 - ( 11-1397 )                   جلد 7 شماره 21 صفحات 75-90 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  
این تحقیق با هدف بررسی تغییرات کمّی و کیفی آب زیرزمینی ناشی از توسعۀ کشاورزی در شدت بیابان‌زایی دشت درگز در شمال خراسان رضوی انجام شد. برای آنالیز کمّی، از شاخص افت سطح تراز آب و برای بررسی کیفی، از شاخص‌های هدایت الکتریکی آب، نسبت جذب سدیم و کلر استفاده شد. مبنای اطلاعات آماری، داده‌های بیش از 124 حلقه چاه پیزومتر بود که برای مدت زمانی 20ساله از 1375 تا 1395 و در چهار دورۀ 5 ساله، به روش زمین‌آمار کریجیگ در محیط نرم‌افزاری GIS پهنه‌بندی و طبق مدل ایرانی ارزیابی پتانسیل بیابان‌زایی (IMDPA) طبقه‌بندی شدند. نتایج نشان داد میزان افت سطح آب در بخش‌های غربی و شمال غربی منطقه، بیشترین مقدار بوده که علت آن حفر چاه‌های عمیق غیرمجاز و برداشت بیش ‌از حد آب است. از بُعد تغییرات کیفی هدایت الکتریکی، بخش‌های شرقی در کلاس شدید و گاه خیلی شدید بیابان‌زایی قرار دارد؛ به‌طوری که در مدت 20 سال گذشته، از 14 به 23درصد رسیده و این نشان‌دهندۀ وضعیت هشدار در مقدار شوری آب آبیاری و به‌تبع آن، افزایش شدت بیابان‌زایی است. به نظر می‌رسد در شرایط فعلی، مدیریت منابع آب زیرزمینی دشت درگز باید به‌عنوان یک اولویت مدیریتی مورد توجه قرار گیرد.
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیابان
دریافت: ۱۳۹۷/۶/۲۶ | پذیرش: ۱۳۹۷/۱۰/۸ | انتشار: ۱۳۹۷/۱۱/۱۷

abstract [PDF 207 KB]  (18 دریافت)
ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb