دوره 8، شماره 22 - ( 3-1398 )                   جلد 8 شماره 22 صفحات 73-88 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  
اکوسیستم‌ شکنندۀ مناطق بیابانی نیازمند تدوین برنامه‌های مدیریتی مناسب به‌منظور حفاظت پایدار از منابع آن است. اولین گام برای توسعۀ پایدار اکوسیستم‌های بیابانی ارزیابی خطر و سپس تدوین برنامۀ مدیریت مناطق بیابانی است. ازاین‌رو در این تحقیق به‌منظور ارزیابی وضعیت بیابان‌زایی حوضۀ جازموریان، از دو مدل ESAs و IMDPA استفاده شد. بنابراین مدل IMDPA با استفاده از 5 معیار و مدل ESAs نیز به کمک 3 معیار خاک، پوشش گیاهی و اقلیم مورد ارزیابی قرار گرفتند. در نهایت، نقشۀ وضعیت بیابان‌زایی برای منطقۀ مورد مطالعه با استفاده از دو مدل به دست آمد. نتایج مدل IMDPA نشان داد که حوضۀ جازموریان از سه کلاس I، II و III بیابان‌زایی تشکیل شده که کلاس بیابان‌زایی با شدت کم با 22/52درصد از سطح منطقه، بیشترین مساحت را به خود اختصاص داده است. همچنین 46/19درصد از منطقه نیز در کلاس بیابان‌زایی شدید قرار دارد. بر اساس مدل ESAs حوضۀ جازموریان به چهار کلاس (بی‌اثر، بالقوه، شکننده و بحرانی) و هفت زیرکلاس (N، P، F1، F2، F3، C1، C2) تقسیم شد. از بین کلاس‌های نامبرده، زیرکلاس شکنندۀ متوسط (F2) با 68/29درصد بیشترین سطح منطقه را به خود اختصاص داد. معیارهای خاک و پوشش گیاهی در هر دو مدل IMDPA و ESAs، مؤثرترین معیارهای بیابان‌زایی منطقۀ جازموریان معرفی شدند. در نهایت، کلاس‌بندی مناسب مدل ESAs باعث شده است روند مناسبی از کلاس وضعیت بیابان‌زایی در حوضۀ جازموریان مشخص شود و می‌توان آن را به‌عنوان مدل برتر برای ارائۀ برنامه‌های مناسب مدیریتی مورد استفاده قرار داد.
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ارزیابی بیابان
دریافت: ۱۳۹۷/۶/۷ | پذیرش: ۱۳۹۷/۱۱/۱۷ | انتشار: ۱۳۹۸/۲/۹

Abstract [PDF 124 KB]  (13 دریافت)
ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Desert Ecosystem Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb