دوره 1، شماره 1 - ( 11-1391 )                   جلد 1 شماره 1 صفحات 1-10 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  

خشکی به عنوان تأثیر‌‌گذارترین عامل بر رشد و پراکنش گیاهان، از جایگاه ویژه‌ای در اکوسیستم‌های بیابانی برخوردار است. به همین دلیل در این تحقیق، برخی از شاخص‌های مقاومت به خشکی گونه اسکنبیل هفت‌بندی در دو مرحلۀ قبل و بعد از آبیاری، در شرایط طبیعی مورد اندازه‌گیری قرار گرفت. نتایج نشان داد که پتانسیل آب در مرحلۀ قبل از آبیاری به طور معنی‌داری بیشتر (منفی‌تر) از مرحلۀ بعد از آبیاری بود.  مقدار پرولین نیز در مرحلۀ قبل از آبیاری با مقدار 1/3 میلی‌گرم بر گرم وزن تر به طور معنی‌داری بیشتر از مرحلۀ بعد از آبیاری بود. بیشترین مقدار قند‌های محلول نیز در مرحلۀ قبل از آبیاری مشاهده شد. این نتایج نشان داد که آبیاری به طور معنی‌داری باعث کاهش پتانسیل آب (منفی کمتر)، مقدار پرولین و قند‌های محلول شد. نتایج همچنین نشان داد که مقدار پتاسیم به طور معنی‌داری بیشتر از مقدار سدیم بود. تفاوت معنی‌داری بین پایه‌های اسکنبیل در مقدار محتوای نسبی آب به دست نیامد و به طور متوسط این مقدار برابر با 32 درصد بود. به طور کلی، نتیجه‌گیری شد که گونۀ اسکنبیل هفت‌بندی با حفظ پتانسیل منفی‌تر آب از طریق تجمع پرولین (همراه با تجمع قند و پتاسیم) و همچنین محتوای نسبی آب بالا می‌تواند بهتر خود را با شرایط محیط سازگاری دهد.

نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۰/۱۲/۲۰ | پذیرش: ۱۳۹۱/۳/۲ | انتشار: ۱۳۹۱/۱۱/۱۵

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم های بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Desert Ecosystems Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb