دوره 5، شماره 10 - ( 3-1395 )                   جلد 5 شماره 10 صفحات 109-122 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  

شناخت معیارها و شاخص‌های بیابان‌زایی و تعیین مهم‌ترین عوامل مؤثر بر آن در هر منطقه، گام نخست برنامه‌ریزی منطقی به‌منظور بیابان‌زدایی است. ازاین‌رو در پژوهش حاضر، حساسیت اراضی جازموریان به بیابان‌زایی با استفاده از روش IMDPA که یکی از روش‌های ارزیابی بیابان‌زایی در مناطق خشک و نیمه‌خشک است و با تأکید بر معیار زمین‌شناسی و ژئومورفولوژی مورد بررسی قرار گرفت. ابتدا نقشه واحدهای کاری با استفاده از نقشه‌های زمین‌شناسی، کاربری اراضی و تصاویر سنجندۀ لندست 8 و با بهره‌گیری از تصاویر گوگل ارث تهیه شد و 16 واحد کاری مجزا انتخاب گردید. در هر واحد، شاخص‌های «شیب»، «نوع بهره‌برداری از واحد کاری» و حساسیت «سنگ به فرسایش» ارزش‌گذاری شد و درنهایت، با تلفیق شاخص‌ها با استفاده از میانگین‌گیری هندسی، ارزش معیار مربوط، محاسبه و نقشۀ شدت خطر بیابان‌زایی تهیه شد. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که منطقۀ جازموریان از لحاظ بیابان‌زایی در سه کلاس کم و ناچیز (I) متوسط (II) و شدید (III) به‌ترتیب با مساحت‌های 1971، 1743، 2102 کیلومترمربع طبقه‌بندی می‌شود. براساس نتایج به‌دست‌آمده از بررسی معیار مذکور، بیشترین وسعت منطقه، مربوط به کلاس‌ شدید بیابان‌زایی است که نیازمند برنامه‌های مدیریت خطر در این نواحی است. همچنین شاخص نوع بهره‌برداری از واحدکاری بیشترین تأثیر را در بیابان‌زایی منطقه در گروه خود داشته است که بر توجه بیشتر به این عامل در تدوین برنامه‌های کنترل بیابان‌زایی تأکید می‌شود.

نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیابان
دریافت: ۱۳۹۵/۱/۲۱ | پذیرش: ۱۳۹۵/۳/۱۰ | انتشار: ۱۳۹۵/۳/۳۱

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم های بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Desert Ecosystems Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb