دوره 5، شماره 12 - ( 9-1395 )                   جلد 5 شماره 12 صفحات 109-122 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  

در چارچوب تنظیم برنامه‌های توسعۀ مناطق بیابانی، به‌دلیل کمبود منابع و نهاده‌ها و حساسیت این بیوم‌ها، اعمال راهبردهای بیابان‌زدایی ‌باید متناسب با شرایط اقتصادی‌اجتماعی و محیطی و به‌صورت محلی به انجام برسد. در عین حال، علی‌رغم اثرات جدی زیست‌محیطی و اقتصادی و اجتماعی این پدیده، کوشش‌های اندکی در زمینۀ ارائۀ راهبردهای بهینه صورت پذیرفته است. بنابراین این پژوهش با هدف ارائۀ راهبردهای بهینه به‌صورت نظامند و در قالب یک مدل تصمیم‌گیری گروهی انجام گرفت. به این منظور، در ابتدا در چارچوب روش تصمیم‌گیری چندشاخصه و با استفاده از تکنیک بردار ویژه، ارجحیت شاخص‌ها به‌دست آمد. و سپس اولویت راهبردها با استفاده از روش رتبه‌بندی «بردای فردی» مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاصل نشان داد که راهبرد جلوگیری از تبدیل و تغییر نامناسب کاربری اراضی (A18) مهم‌ترین راهبرد در فرایند بیابان‌زدایی منطقۀ مطالعاتی است، و راهبردهای توسعه و احیای پوشش گیاهی (A23)، تعدیل در برداشت از منابع آب زیرزمینی (A31) به‌ترتیب در اولویت‌های بعدی قرار می‌گیرند. بنابراین پیشنهاد شد که در طرح‌های کنترل و کاهش اثرات بیابان‌زایی و احیای اراضی تخریب‌یافته، نتایج و رتبه‌بندی به‌دست‌آمده مورد توجه قرار گیرد.

نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیابان
دریافت: ۱۳۹۴/۱۱/۲۱ | پذیرش: ۱۳۹۵/۹/۲۳ | انتشار: ۱۳۹۵/۹/۲۳

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم های بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Desert Ecosystems Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb