دوره 5، شماره 10 - ( 3-1395 )                   جلد 5 شماره 10 صفحات 99-107 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  

بخش وسیعی از کشور ایران را مناطق خشک و فراخشک فرا گرفته است که به‌دلیل شرایط خاص محیطی ازجمله کمی بارندگی و تراکم محدود پوشش گیاهی، زمینه برای وقوع فرسایش بادی بسیار مساعد است هرچند که فرسایش بادی به‌دلیل گسترۀ وسیع فعالیت خود معمولاً از عملکرد تخریبی خفیف‌تری نسبت به فرسایش آبی برخوردار است. به‌دلیل منطبق نبودن مدل‌های ارائه‌شده توسط سایر کشورها با شرایط اقلیمی و ادافیکی کشومان، مدل تجربی ایریفر تدوین و ارائه شد. در این روش نُه عامل مؤثر در رسوب‌دهی فرسایش بادی مورد بررسی قرار گرفته و در پایان رسوب‌دهی ناشی از فرسایش بادی برای هریک از واحدهای کاری، زیرحوزه‌ها و حوزۀ آبخیز تعیین می‌شود. در این تحقیق، از روش تجربی ایریفر (IRIFR.E.A) برای بررسی شدت فرسایش بادی و همچنین تعیین کلاس‌های فرسایش بادی در منطقۀ علاء سمنان استفاده شد. بدین منظور امتیازات واحد‌های کاری تعیین‌شده در منطقه با توجه به نُه عامل مؤثر در این روش محاسبه شد. با توجه به این نتایج بیشترین امتیاز مربوط به واحدهای کاری آبراهه و اراضی رسی همراه با کلوتک به‌ترتیب با رسوب‌دهی سالانه 4443/2 و 5212/6 تن بر کیلومترمربع می‌باشد. بر این اساس مشخص شد که 2/5 درصد از منطقه دارای فرسایش جزئی (خیلی کم)، 48/23 درصد دارای فرسایش کم، 19/98 درصد دارای فرسایش متوسط و 29/19 درصد هم دارای فرسایش شدید است.

نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ژئومورفولوژی
دریافت: ۱۳۹۴/۱۱/۱ | پذیرش: ۱۳۹۵/۳/۲۵ | انتشار: ۱۳۹۵/۳/۳۱

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم های بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Desert Ecosystems Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb