دوره 4، شماره 6 - ( 3-1394 )                   جلد 4 شماره 6 صفحات 71-76 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:  

کمبود بارش و به‌دنبال آن کمبود آب، یکی از مهم‌ترین مشکلات مناطق خشک و نیمه‌خشک است. توسعۀ روش‌های جمع‌آوری آب باران می‌تواند به‌عنوان یکی از روش‌های افزایش سطح کشت، نقش مؤثری ایفا کند. تکنیک‌های جمع‌آوری آب باران علاوه بر اینکه می‌تواند نیازهای آبی را در مناطق خشک برطرف سازد، با توجه به ماهیت خود می‌تواند در کاهش سیل و کنترل رسوب نیز مؤثر واقع گردد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی آماری اثربخشی روش‌های مختلف جمع‌آوری آب باران در کاهش میزان سیل و رواناب سطحی در حوضه‌هایی است که در بالادست آن‌ها تیمارهای جمع‌آوری آب باران اجرا شده است. این پژوهش در 9 زیرحوضۀ آبخیز در استان اصفهان که همگی در اقلیم نیمه‌خشک تا نیمه‌مرطوب قرار داشتند، انجام گرفت. حوضه‌ها از نظر خصوصیات پوشش گیاهی، خاک و زمین‌شناسی تقریباً همگن هستند و در بازه‌های یکسانی از نظر این شرایط قرار دارند. در همۀ حوضه‌ها تیمارهای مختلف جمع‌آوری آب باران اجرا شده است. با توجه به گوناگونی تیمارها پاسخ‌های هیدرولوزیک مختلفی از نظر تولید رواناب و ایجاد سیلاب در هریک از حوضه‌ها مشاهده می‌شود. سه نوع تیمار شامل پیتینگ، کشت روی خطوط تراز و تراس‌های کنتوری در این حوضه‌ها اجرا شده و اثر آن‌ها بر میزان رواناب و حجم سیلاب طی یک طرح آماری بلوک کامل تصادفی شامل 3 تیمار و سه تکرار (برای هر حوضه) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج میانگین بارش و رواناب در هر زیر حوضه محاسبه و به روش مقایسۀ میانگین دانکن مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. طی این بررسی‌ها مشخص شد. تیمارهای مذکور می‌توانند به‌صورت معنی‌داری در کنترل سیل و رواناب مؤثر باشند. همچنین آزمون دانکن این تیمارها را در 3 گروه مشخص آماری طبقه‌بندی کرد.

نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۳/۱۲/۵ | پذیرش: ۱۳۹۴/۲/۲۵ | انتشار: ۱۳۹۴/۳/۳۰

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه مهندسی اکوسیستم های بیابان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Desert Ecosystems Engineering Journal

Designed & Developed by : Yektaweb